U današnjem članku vam donosimo priču o tri žene koje su svojim izgledom, talentom i neobičnim životnim putevima obilježile jednu epohu. Marija Baksa, Milanka Udovički i Radmila Karaklajić bile su mnogo više od ljepotica svog vremena – svaka od njih ostavila je trag daleko izvan granica tadašnje Jugoslavije. Njihove sudbine bile su ispunjene slavom, velikim uspjesima, ljubavima, izazovima i odlukama koje su pokazale koliko su bile hrabre i drugačije od svih drugih.
- Marija Baksa, Milanka Udovički i Radmila Karaklajić obilježile su kulturni i javni život Jugoslavije na potpuno različite načine.
- Marija Baksa izgradila je filmsku karijeru u Jugoslaviji i Italiji, gdje je sarađivala s poznatim glumcima i producentima.
- Milanka Udovički postala je simbol nekonvencionalnog stila, slobode i umjetničkog života između Zemuna, Pariza i drugih svjetskih centara.
- Radmila Karaklajić ostvarila je veliku muzičku popularnost u Jugoslaviji i inostranstvu, posebno u Sovjetskom Savezu.
- Njihove priče povezuje hrabrost da odbace očekivanja sredine i ostanu dosljedne vlastitom identitetu.
Tri sudbine: Beograd je tokom šezdesetih i sedamdesetih godina imao mnogo poznatih umjetnika, ali su se Marija Baksa, Milanka Udovički i Radmila Karaklajić izdvojile pojavom, talentom i životnim izborima. Jedna je osvajala filmsko platno, druga modne i umjetničke krugove, a treća koncertne dvorane širom svijeta. Njihove karijere razvijale su se različitim putevima, ali ih je povezivala sposobnost da privuku pažnju bez prilagođavanja pravilima koja su važila za većinu žena njihovog vremena.
Marija Baksa: Baksa je na jugoslovenskoj sceni ostala upamćena po zelenim očima, plavoj kosi i izraženoj harizmi, zbog koje su je poređivali s poznatim evropskim i holivudskim glumicama. Prve zapaženije uloge ostvarila je u filmovima „Svi bokseri idu u raj“ i „Mlad i zdrav kao ruža“, dok su joj kasniji projekti donijeli još širu popularnost. U javnosti se o njoj govorilo kao o misterioznoj i nedostižnoj ženi, a jedna beogradska legenda tvrdila je da su muškarci u kafanama ustajali i rušili stolove kada bi prolazila Jevremovom ulicom.
Italijanske godine: Arhitektura je bila druga velika Marijina ljubav i upravo ju je odvela u Italiju. Tamo je prvobitno stigla zbog stručne prakse, ali su joj filmski producenti ubrzo ponudili nove angažmane. Potpisala je višegodišnji ugovor s kućom Dina De Laurentiisa i dobila priliku da sarađuje s međunarodno poznatim glumcima poput Lina Venture, Charlesa Bronsona i Buda Spencera. U Italiji je nastavila njegovati status zavodljive filmske zvijezde, ali se kasnije povukla iz javnosti, zasnovala porodicu s Milojkom Veljovićem i dobila kćerku Taritu.
Milanka Udovički: Dok je Baksa gradila sliku filmske dive, Milanka Udovički postala je simbol potpune lične slobode. Bila je prepoznatljiva po luli, neukroćenoj kosi, kaubojskim čizmama i odjeći koju je nosila bez obzira na godine. Studirala je u Parizu, bavila se jezicima, modom i kostimografijom, a kretala se u društvu reditelja, književnika, umjetnika i diplomata. Iako su joj nudili glumačku karijeru, uključujući prijedloge da postane nova velika filmska zvijezda, ostala je vjerna modi i vlastitom načinu života.
Zemunski korijeni: Uprkos putovanjima i životu u velikim evropskim gradovima, Milanka se uvijek vraćala Gospodskoj ulici u Zemunu. Porodična kuća Udovičkih, smještena u starom jezgru grada, predstavljala je njenu najvažniju vezu s porijeklom. Govorila je da ne poznaje Beograd onako kako poznaje Zemun, Dunav i zemunski kej. Njena tri sina rođena su u inostranstvu, ali ih je učila jeziku, historiji i porodičnoj tradiciji, vjerujući da pripadnost nije određena samo mjestom stanovanja.
Slobodna ličnost: Glumac Dragan Nikolić opisivao ju je kao ženu koju je bilo nemoguće svrstati u jednu kategoriju. Prisjećao se njihovih noćnih dolazaka u njen pariški stan, rođendana na kojima su se okupljale poznate ličnosti i njenog prirodnog autoriteta u svakoj situaciji. Imala je nekoliko brakova, tri sina i brojne emotivne veze, ali je odbijala da slobodu zamijeni društvenim odobravanjem. Čak i u poznim godinama nastavila je nositi mini-suknje i odjevne kombinacije koje su odgovarale njenom karakteru, a ne očekivanjima okoline.
Radmila Karaklajić: Treća velika Beograđanka iz ove priče postala je jedno od najprepoznatljivijih lica jugoslovenske zabavne muzike. Radmila je rođena na Vračaru, završila je studije engleskog jezika i književnosti, a još kao gimnazijalka nastupala je s džez orkestrom na igrankama. Njena pjesma „Anđelina zumba zumba“ iz 1964. godine postala je veliki hit, dok su nastupi na Beogradskom proljeću, Splitskom festivalu, Opatiji i sarajevskom Šlageru sezone dodatno učvrstili njenu popularnost.
Svjetska popularnost: Radmila je nastupala u Sjedinjenim Američkim Državama, Australiji i Sovjetskom Savezu, gdje je uživala naročitu popularnost. Prema njenim sjećanjima, djevojčice su po njoj dobijale ime Radmiločka, dok su publika i organizatori njene nastupe doživljavali kao velike događaje. Istovremeno se suočavala sa sabotažama, otkazanim turnejama i pritiscima u domaćoj sredini. Iako su joj kao razlog pojedinih zabrana navodili izvođenje pjesama na engleskom jeziku, vjerovala je da su iza toga stajali zavist i borba za pozicije na estradi.
Lični gubici: Iza vedrog nastupa nalazila se i teška privatna priča. U prvom braku izgubila je blizanačku trudnoću, a godinama je živjela u skučenim uslovima s mužem i njegovom porodicom. Nakon razvoda nastavila je karijeru, a u narednom braku dobila je sina Ognjena, kojeg je smatrala najvećim životnim uspjehom. Tokom devedesetih preselila se s njim na Kipar i radila u bankarskom sektoru, dok je kasnije otvoreno govorila o razočaranju odnosom države prema njenom umjetničkom doprinosu.
